Dit zal een van mijn laatste blogs wezen geschreven in Australie. Ik kan wel janken bij het feit dat ik moet gaan. Ik heb geen keus. Ik moet dit allemaal achter mij laten en verder gaan met mijn echte leven. Ik heb veel geleerd. Over mezelf, andere en misschien de wereld? Ik accepteer mensen nu meer. Ik heb hier vriendschappen gemaakt met mensen waarmee ik thuis nooit een gesprek mee zal beginnen. Ik heb mezelf leren te accepteren, voor hoe ver dat kan. Ik ben wie ik ben en als mijn slechte kanten daarbij horen, is goed. Niemand is perfect. Scot een jongen/man die ik in Cairns tegen kwam zei mij toen hij weg ging. "Laat niemand je ooit zeggen dat je lelijk bent. Jou karakte, de manier waarop jij met mensen omgaat, is geweldig. Jij straald iets uit. En je bent ook nog eens sexy ;) Vergeet dat nooit!"

En dan heb je Sid. De meest geweldige jongen die ik ooit ontmoet heb. Helemaal niet mijn type. Helemaal niet de jongen waarik normaal gesproken voor val. Maar hij is geweldig. Ik heb nog nooit z'n lieve jongen ontmoet. En soms lijkt het alsof hij een mannelijke versie van mij is. De manier waarop hij tegen de liefde aan kijkt. Zijn angsten. We hebben heel heel veel gepraat de afgelopen dagen. Gisteren liepen we in een bos toen hij opeens stil ging staan. " Paard" Ja zo noemt hij mij, omdat dat het enige woord is die hij in het Nederlands kan onthouden. " Het klinkt misschien stom en raar, maar door jou weet ik dat ik iets kan voelen." Hij haalde de woorden uit mijn mond. " Over 20 jaar denk ik terug aan australie en dan denk ik dat meisje veranderde mijn leven." Ik moest lachen maar het was waar. Ons, wij, hij en ik, dat gaat niet werken. Morgen nemen we afscheid, voorgoed. Het doet pijn als ik daar aan denk en ik kan nu wel huilen. Iets wat ik de afgelopen dagen veel heb gedaan. Ik voel me leeg en gelukkig tegelijke tijd. Het doet pijn om dit leven op tegeven. Iedereen achter te laten. Het grappige van dit hele verhaal is dat ik mijn gevoelens bespreek met een jongen. Aplausje voor mezelf.*klapklap*

Gisteren was ik een cadeautje aan het halen en ik wou er ook een voor mijzelf. 2 kleuren met 2 andere patroontjes. Ik stond samen met Eileen toen ik haar vroeg welke zei dacht dat mooie was want ik kon niet kiezen. Toen zei ze " Die pas beter bij jou, meer jou stijl" Het is grappig om te zien dat je sommige mensen al zo goed kent dat ze kunnen zeggen wat beter bij je past. Ik zit nu al bij elkaar bijna 2,5 week in Brisbane. En dit voeld als mijn familie. Ik ga iedereen zo erg missen! Waarom moet dit mij nou weer overkomen. Waarom kan ik het mezelf gewoon niet een keer gemakkelijk maken? Waarom moet ik nu weer gek worden op een jongen waar ik niet bij kan zijn.

Ik wil naar huis, ik moet naar huis, ik wil blijven, ik wil hier nooit weer weg, ik mis iedereen thuis en ik ga iedereen hier missen. Ik kan geen goeie weg kiezen er is maar er maar een, naar huis gaan en hopen voor het best. Een tip beste vriendjes thuis, bereid je voor op gesprekken die nachten lang zal gaan duren!